Persoonlijk

Het leed dat afscheid nemen heet

IMG_0484 Wie mij op twitter volgt heeft het al doorgehad: afgelopen zondag kreeg ik slecht nieuws. Mijn tante bleek in het ziekenhuis te liggen: het was ernstig. Dezelfde dag nog is ze overleden. Aangezien ik deze blog voor een groot deel ben begonnen als mijn uitlaatklep, heb ik besloten om er vandaag over te schrijven. Dingen op papier zetten is voor mij altijd al een goede manier geweest om dingen te verwerken. Vandaag dus geen vrolijk artikel, maar wel een heel persoonlijke.

Afgelopen zondag ging ik nietsvermoedend naar mijn werk toe. Ik moest werken van 12 tot half 4, maar een collega vroeg of ik voor haar tot 6 uur wilde blijven. Natuurlijk wilde ik dat! Dus ik gaf in mijn pauze door aan mijn ouders dat ik later thuis zou zijn.

Het berichtje dat ik terug kreeg viel als een bom: ‘Dan zijn wij er niet, je tante ligt in het ziekenhuis en daar gaan we naartoe’. Ik schrok me natuurlijk dood en vroeg wat er aan de hand was. Het bleek ernstig te zijn: een tumor in haar lever.

Compleet van slag kwam ik terug op de werkvloer, en mijn collega’s vroegen me wat er aan de hand was. Ik probeerde mijn tranen tevergeefs in te houden toen ik hen vertelde over het nieuws dat ik zelf ook pas 5 minuten geleden gekregen had. Al snel bleek dat ik te erg van slag was om te werken, en mocht ik alsnog om half 4 naar huis toe. En wat ben ik daar achteraf blij mee: want dat heeft ervoor gezorgd dat ik nog afscheid heb kunnen nemen.

Mijn ouders wisten op dat moment ook nog niet hoe ernstig het was. Natuurlijk wisten we dat ze er aan zou overlijden omdat de dokters al hadden gezegd dat het niet te behandelen viel, maar dat het zo snel zou gaan wist niemand.

In het ziekenhuis aangekomen bleek er meer aan de hand te zijn dan alleen de tumor in haar lever. Mijn tante blijkt een tijd lang met een maagzweer rondgelopen te hebben, en deze heeft afgelopen weekeind haar maag geperforeerd. Normaal gesproken, wanneer je er op tijd bij bent, kan dit geopereerd worden. In het geval van mijn tante kwamen ze er echter achter op de scan die gemaakt is, dat er uitzaaiingen in haar lever zaten. Haar lever was veel groter dan normaal, en door deze uitzaaiingen was de operatie onmogelijk: ze zou hem niet overleefd hebben.

Pas op dit moment heeft mijn tante besloten de familie op de hoogte te laten brengen. Dit is typisch haar, ze lag al sinds vrijdag in het ziekenhuis maar wilde niemand ongerust maken, dus liet ze het pas zondag ochtend na het nieuws over de uitzaaiingen toe dat haar zus de familie op de hoogte bracht.

Na het horen van dit nieuws het het spreken van mijn tante wisten we dat het tijd was. Mijn tante had zelf besloten dat het genoeg was. ‘Ik hoef geen toeters en bellen!’  hoor ik haar nog zeggen. Ze was er klaar voor.

Haar laatste wens was om haar kinderen en kleinkinderen nog even te kunnen zien. En nadat deze geweest waren hebben de dokter en verpleegsters dan ook de zuurstof eraf gehaald en de morfine eraan. Volgens hen kon het nog wel een paar dagen duren, maar uiteindelijk is ze binnen 1,5 uur ingeslapen.

Volgens haar stond haar moeder al met een kleedje te zwaaien, en was ze heel erg benieuwd naar deze laatste reis ‘zonder routebeschrijving’. Gelukkig merkte je aan alles dat ze er vrede mee had.

IMG_0485 De volgende ochtend kregen wij het nieuws te horen en natuurlijk waren we er kapot van maar tegelijkertijd waren we blij voor haar dat ze uit haar lijden verlost was.

Mijn ouders hebben haar kinderen geholpen bij het regelen van de crematie , die gisteren heeft plaatsgevonden. Ook hadden we afgelopen vrijdag een condoleance avond.

En wat is dat raar: ik ken vrijwel niemand van die kant van mijn familie, en we hebben ook eigenlijk vrijwel geen contact meer met hun. Dus daar sta je dan: gecondoleerd worden en mensen condoleren die je niet kent. Het voelt dan allemaal zo raar en ongemakkelijk want blijkbaar zijn die mensen die je nu voor het eerst ziet familie van je en kenden zij je tante ook.

Daarnaast was het heel erg onwerkelijk. Ik heb mijn tante zien liggen in haar kist: maar het voelde onwerkelijk. Natuurlijk zag ik haar en wist ik dat ze dood was, maar tegelijkertijd was ze daar nog gewoon. Ze lag daar voor mijn neus, alsof ze ieder moment wakker kon worden en weer een van haar enorme verhalen kon gaan vertellen.

Pas de volgende dag, tijdens de begrafenis, met de gesloten kist en de verhalen over definitief afscheid nemen werd het werkelijkheid. Ook mijn vader deed een praatje, hij vertelde over haar leven en wat ze allemaal wel niet gedaan had en had meegemaakt. Ook haar coördinator van haar vrijwilligerswerk deed een praatje.

En daar zit je dan: in een zaal vol mensen die je niet kent, met een kist voor je neus waarvan je weet dat daar je tante in ligt, met haar klassieke muziek op en een foto diashow met foto’s van haar leven. Op dat moment werd alles echt: mijn tante is er echt niet meer, ze belt me niet meer op met haar opgewekte verhalen waarvan je wist dat je het komende uur wel zoet zou zijn. Ze zou niet meer bovenaan het trappenhuis op ons staan te wachten, geintjes makend over hoe lang we over die trappen deden, wanneer we op bezoek kwamen. Ik zou geen enorme hoeveelheden snoepgoed en lekkers meer in mijn handen geduwd krijgen wanneer we weer weggingen, onder het mum dat zij die toch niet op zou krijgen. Al die fijne herinneringen zouden precies dat zijn: herinneringen.

Het weg lopen uit de zaal; en daarbij dus weglopen van haar, viel me nog het zwaarst. Op dat moment wist ik dat ik haar nooit meer zou zien. Dit was de allerlaatste keer geweest. Zelfs het weglopen van haar bed in het ziekenhuis had minder zwaar gevoeld.

En dan kom je vervolgens in de zaal met koffie en thee, om daar ‘gezellig’ met de familie te praten over haar en elkaar te condoleren. Ik was er totaal niet bij met mijn hoofd en voelde me net een machine die netjes pootje gaf en ‘u ook gecondoleerd’ opdreunde. Wat was ik blij toen de tijd voorbij was en we weg moesten gaan. De volgende zat te wachten.

Hoe ik dit af moet sluiten weet ik niet zo goed, dus ik denk dat ik het hier maar bij ga laten. Het is fijn om mijn gedachten even op te kunnen schrijven: dat is iets wat mij altijd heel erg goed heeft geholpen.

Ik zal proberen om de komende tijd weer leuke artikelen online te zetten, maar ik ga geen beloftes doen omdat ik me niet anders wil voordoen dan dat ik ben. En op dit moment voel ik me vreselijk, daar ben ik heel eerlijk over.

You Might Also Like

vorig artikel
volgend artikel

13 Comment

  1. Reply
    Astrid
    10 mei 2016 at 08:34

    Ooh wat naar zeg, kan me voorstellen dat je hoofd nu ergens anders is. Knap dat je het zo mooi hebt opgeschreven. Ik wens je veel sterkte met de verder verwerking.
    Astrid onlangs geplaatst…Gastblog: Bellápierre Every Day Shimmer Kit reviewMy Profile

    1. Reply
      Astrid
      10 mei 2016 at 08:35

      Ooh jee, zie nu dat het vorig jaar is gebeurd… Alsnog sterkte xx
      Astrid onlangs geplaatst…Gastblog: Bellápierre Every Day Shimmer Kit reviewMy Profile

  2. Reply
    oma Iet
    22 juni 2015 at 14:34

    Lieve Irina, Ik lees niet zo vaak facebook, vandaar dat ik nu pas lees dat je tante is overleden. Ik wens je veel sterkte met dit verlies en ook je vader, want zij was toch zijn enige zus. Het zal vooral voor hem ook een enorm verlies zijn. Want niet alleen was ze zijn zus maar trad ze ook op als een plaatsvervangende moeder. Ik heb haar maar heel kort gekend maar zij heeft wel indruk op me gemaakt. Jammer dat je niet meer familie van die kant kent. Voor zover ik het op een afstand kan bekijken heb je alleen contact met Rien.
    Er blijft op deze manier weinig over van familie, temeer omdat je ook al weinig tot geen contact hebt met de familie van je moeder. Daarvan zijn er ook veel meer dan je denkt. Dat heeft Pauline kortgeleden nog ontdekt!
    En dat zijn heel aimabele mensen. Hopelijk kom je daar nog eens achter!
    Hoe dan ook ik wens je veel sterkte met dit verdriet. Maar bedenk dat het leven doorgaat. dat zou je tante ook gewild hebben.
    Heel veel sterkte en een stevige knuffel van oma. Hou je taai.

  3. Reply
    Nienke
    19 mei 2015 at 16:34

    Je hebt het erg mooi onder woorden gebracht! Heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies!

  4. Reply
    Carla
    18 mei 2015 at 19:47

    Lieve Irina,
    Fijn dat je zo’n mooie tijd met haar heb gekend.
    Vreemd dat ervaringen zo verschillend kunnen zijn, maar ik ben heel blij voor jou.
    Ik stuur je bij deze heel veel digitale warmte toe.

  5. Reply
    j.de zwart
    18 mei 2015 at 19:37

    mooi verhaal irina,deed je veel,en ik niet in staat om je te ondersteunen daar,als er wat is ben je altijd van harte welkom

    vond fijn dat je er was

  6. Reply
    alexa
    18 mei 2015 at 19:23

    wat heftig maar heel knap dat je hierover hebt geschreven, veel sterkte toegewenst in deze moeilijke tijd!

  7. Reply
    Lisa de jong
    18 mei 2015 at 19:14

    Wauw irina wat mooi.. sprakeloos maak je me

  8. Reply
    Lifetimes
    18 mei 2015 at 19:01

    Wat ontzettend stoer dat je dit verhaal met ons deelt. Heel veel sterkte voor jou en je familie in deze moeilijke tijd! Ik hoop dat het een opluchting voor je is dat je er nu over hebt kunnen schrijven. Liefs Kim & Cristy

  9. Reply
    Nicky
    18 mei 2015 at 18:47

    Heel veel sterkte! Als je behoefte voelt om erover te praten of te schrijven, dan moet je het doen! Neem je tijd voor alles.

  10. Reply
    Mireille Devillé
    18 mei 2015 at 18:46

    Beste Irina

    Ik kan je niet maar ben geraakt door je woorden. Een dierbare verliezen is nooit leuk maar weet dat ze in alles wat je doet zal verder leven.

    Groetjes

    Mireille Devillé

  11. Reply
    Robin
    17 mei 2015 at 10:43

    Gecondoleerd! Heel veel sterkte? Dit ging wel erg snel..
    Neem je tijd om het te verwerken.

  12. Reply
    Ria
    17 mei 2015 at 10:18

    Wat een eerlijk verhaal Irina! Ik was erbij gisteren en zag je tranen. Maar ik wist ook met de situatie geen raad, wist niet hoe ik je kon troosten, met al die vreemde mensen er bij…

    Houd je taai meid!!

Geef een reactie

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.